Witamina C dla dzieci: Jak zapewnić im odpowiednią dawkę?

Jak bezpiecznie suplementować witaminę C u dzieci?

Naukowcy zalecają spożycie owoców i warzyw minimum pięć razy dziennie (700–800 g), aby zapobiegać głównym chorobom na tle starzenia się.

Suplementacja jest obecnie jedną z trzech głównych, obok zmiany sposobu żywienia i wzbogacania żywności, strategią racjonalizacji żywienia wykorzystywaną do zwalczania niedoborów witamin i składników mineralnych.

Zależność pomiędzy zawartością witaminy C w posiłkach a porą roku. Wiosną zrealizowano normę na witaminę C w 50%, w okresie jesienno-zimowym w 44%, zaś najmniejszą realizację odnotowano latem – na poziomie 35%.

Rola witaminy C w diecie i rozwoju dziecka

Prawidłowe żywienie należy do najważniejszych czynników środowiskowych wpływających korzystnie na stan zdrowia dziecka, jego zdolność do uczenia się, aktywność ruchową, samopoczucie i zachowania emocjonalne. Sposób żywienia w okresie dzieciństwa wywiera istotny wpływ na zdrowie człowieka w wieku dojrzałym. Inne są potrzeby żywieniowe niemowląt, małych dzieci, dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. W diecie dziecka powinny znajdować się produkty o wysokiej wartości odżywczej, które w pełni pokrywają zapotrzebowanie na wszystkie składniki odżywcze . Zarówno niedobór, jak i nadmierne spożycie składników odżywczych mogą mieć negatywne skutki zdrowotne. Żywienie niedoborowe pod względem jakościowym i ilościowym przyczynia się do pogorszenia stanu zdrowia, upośledzenia funkcji układu odpornościowego, a także powoduje drażliwość i osłabienie koncentracji. Natomiast nadmierne spożycie żywności, może prowadzić do nadwagi i otyłości, a także sprzyjać rozwojowi w dorosłym życiu przewlekłych chorób takich jak: cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze, choroby serca czy nowotwory.

Witamina C jest antyoksydantem, występującym w owocach i warzywach. Jest ona również używana jako suplement diety, który może zapobiegać powstawaniu stresu oksydacyjnego, manifestującego się takimi przewlekłymi stanami chorobowymi, jak nowotwory, choroba sercowo naczyniowa, nadciśnienie, udar oraz choroby neurodegeneracyjne. Stres oksydacyjny jest również odpowiedzialny za komplikacje w przebiegu cukrzycy.

Witaminy rozpuszczalne w wodzie pełnią wiele kluczowych ról w organizmie człowieka. Są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania skóry, układu nerwowego, mięśniowego i wielu innych.

Witamina C jest niezbędnym egzogennym składnikiem pokarmowym u ludzi. Dodatkowo walczy z  zaburzeniami  immunologicznymi. Wpływa na wchłanianie wapnia oraz żelaza ułatwiając jego przyswajanie i zapobiegając anemii. Wzmacnia dziąsła i zęby.

Naturalne źródła witaminy C idealne dla dziecięcego menu.

Bogatym źródłem witaminy C są świeże owoce i jarzyny, zwłaszcza porzeczki, truskawki, owoce cytrusowe, kapusta, pietruszka, szpinak, rzeżucha, pomidory i zielona papryka. Przyjmuje się, że na 50 mg witaminy C powinno przypadać 10 mg bioflawonoidów, których podstawowym źródłem są owoce i warzywa. Witamina C jest produktem nietrwałym, jej straty w procesie gotowania, grillowania, rozmrażania sięgają 50–70%.

Znaczenie witaminy C w profilaktyce chorób dziecięcych.

Witamina C nie tylko jest pomocna w  zapobieganiu infekcjom wirusowym, ale także odgrywa bardzo ważną rolę w  wielu innych procesach. Chroni DNA, białka oraz lipidy przed uszkodzeniem oksydacyjnym, uczestniczy w  zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania naczyń krwionośnych, kości, skóry, zębów, chrząstki oraz dziąseł . Ponadto ma swój udział w  procesie przyswajania żelaza niehemowego, obecnego w  produktach pochodzenia roślinnego. Jest także niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego oraz układu odpornościowego.

Podsumowując:

Witamina C może  zapobiegać wielu chorobom w wieku  dziecięcym. Układ odpornościowy najintensywniej kształtuje się w ciągu pierwszych trzech lat życia dziecka , ale proces ten może trwać nawet do dwunastego roku życia.

Dzienna dawka witaminy C dla dzieci: Przewodnik według wieku

Witamina C może  zapobiegać wielu chorobom w wieku  dziecięcym. Układ odpornościowy najintensywniej kształtuje się w ciągu pierwszych 3-ch lat życia dziecka , ale proces ten może trwać nawet do dwunastego roku życia.